می دونی بدترین نوع انتظار چه طوریه؟ وقتی یه نفر که خیلی خیلی هم به تو نزدیکه، به توئی که زدی زیر همه چی و همه کس، اصلا اوضاع خوبی نداشته باشه و هر لحظه احتمال بدی که کارش تمومه؛ تو نشستی لبه تخت، سر تو گرفتی بین دستات و منتظری که بلاخره یه اتفاقی بیافته و همه چی یسره بشه.

بعضی وقتا از خودم می ترسم.

شب آخری بود که بازی می کردیم. قمار کردنش افتضاح بود ولی همیشه اصرار می کرد بازی کنه. اون شبم لخت لختش کردم. هوس کردیم دست آخرو سر مهمترین چیزایی که داریم بازی کنیم. من سر جونم بستم و رول ولو گذاشتم رو میز، اونم زنشو قمار کرد. اعتماد به نفس عجیبی داشت ولی مث همیشه گند زد. هزار بار بهش گفته بودم که قبل بازی نباس مست کنه ولی پای مشروب که می شست حساب کار از دستش در میرفت. بازی آخر رو هم باخته بود. از شدت خشم داشت منفجر می شد. یه نگا تو چشام کرد و تو یه لحظه رول ولو سمتم گرفت و بی معطلی ماشه رو کشید. هیچ وقت نمی تونستم حدس بزنم که خدا هم ممکنه بزنه زیر حرفش.

گاهی وقتا با هدفون پلیرم مشکل داشتم. یه شب سرد پائیزی؛ مثل همیشه Anathema داشت تو گوشام جیغ میزد. موقع رد شدن از خیابون کوتاهی هدفون نمی ذاشت سرمو برگردونم تا نزدیک شدن ماشینا رو ببینم.

من موندم و بی خیال موزیک شدن و مراقب ماشینا بودن یا بی خیال خیابون بودن و منتظر اوج موزیک شدن.

موزیک رو اوج بود و من تو راه. حجم نور و گرمای خون و.... هجرت من. هنوز Anathema داشت تو گوشام جیغ میزد.

وقت خداحافظی خیلی سعی می کرد بغضش نترکه تا شاید فراموش کردنش برای من راحت تر باشه، ولی نتونست، مثل همیشه.

گاهی وقتا خسته می شی. از اینکه وقتی هر کسی رو که می بینی، مجبوری دروغ بگی. وقتی کسی ازت می پرسه: فلانی، خوبی؟ اوضات رو به راهه؟ و تو مجبوری با لبخند زورکی ِ رو لبت جواب بدی که: آره، خوبه. همه چی خوبه، شکر. و تو همین لحظه، درست تو همین لحظه لعنتی با خود ِ آشغالت فکر می کنی که تا کی آخه. چرا نمی شه واسه یه بار هم که شده، فقط واسه یه بار، یکی پیدا شه که بهش بگی که نه، اوضاع اصلا خوب نیست، همه چی خراب شده. بگی که دیگه هیچی مثل قبل نیست. بگی که خسته ائی، بگی که دیگه تموم شدی، ته کشیدی.

چرا هیچ وقت این اتفاق لعنتی واسه یه بار هم که شده رخ نمی ده.

و باز با خودت فکر می کنی هنوزم تنهام. انگار هنوز هم هنوزه.

یه شب بی هدف، یه آدم احمق، صدای ترانه، نور لامپ یا مهتابی، چند تا پشه، تلوزیون ساکت، یه خودکار، یه موبایل، یه دفتر خاطرات، باز هم یه آدم احمق البته این بار تو آئینه، یه تخت، یه جای خالی، یه احساس، یه خدا البته اون بالا مالا ها، یه پنجره باز، یه خواهش، یه زندگی، یه تنهایی، یه من.همین.

می دونی بدبختی از کجا حاصل می شه یا کی؟ وقتی که شبه، همه مردم خوابیدن، تو خوابت نمی آد. تو اتاقتی، تنهایی. کله ات پوک و فکرت خالی. هیچ غلطی نمی کنی. هی می خوای یه کاری بکنی، یه چیزی که حال بده، یه چیزی که سرگرمت بکنه، یه کاری که بهت بچسبه... یه کاری که از یادت ببره که عجب روز گندی داشتی. ولی هیچی سر جاش نیست. تو داری دیوونه می شی، دلت می خواد، دلت می خواد یه چیزی یه کاری یه برنامه ایی که آره ولی باز هم هیچی، به خودت می گی که الانه که بزنه به سرم. با خودت می گی من از کی دیوونه شدم... توهم ورت می داره. می ری تو خیال و رویا... حسابی غاطی می کنی. به اشیا خیره می شی، می ری تو فکر که شاید یه اتفاقی بیافته، یا حداقل چیزی بیاد تو اون کله پر از کاهت که یه کم حالت رو عوض کنه. تنها چیزی که به ذهنت می رسه اینه که بنویسی. چرت و پرت هم که شده، بنویسی. فقط سیاه کنی. دلت می خواد از خونه بزنی بیرون یه کم هوا بخوره بهت. دلت می خواد یکی باشه، فرقی خیلی نمی کنه که کی، فقط باشه. یکی که زل بزنی تو چشماش، اون هم همین کارو بکنه. هیچی نگید بهم، فقط نگاه کنید. آخرش می دونی چی کار می کنی؟ به این نتیجه تکراریِِ ِ لعنتی می رسی که بهتره بخوابم. چون بهترین چیز احتمالا همینه. پس می خوابی به امید اینکه فردا که از خواب بیدار می شی، یه چیزایی تغییر کرده باشه. که فردا که از خواب بیدار می شی دیگه اینطوری نباشی. اما همین الانش هم خوب می دونی که فردا هم همینه. فردا هم نکبت بار تر از امروزه. فردا هم هیچی. فردا هم هیچی. ولی چی کار می تونی بکنی. به خودت می گی خب فردا درستش می کنم، فردا بلاخره یه کاری می شه. یه اتفاقی می افته، ولی چقدر احمقی. خودت هم می دونی که چقدر احمقی. به خاطر همینه که به خودت میگی یه آدم احمق.

دقت کردی که دیگه شبا صدای هیچ جیرجیرکی نمی آد؟... ما کی بزرگ شدیم؟

بازم داره بوی لجن می آد. حالم داره به هم می خوره. از بوی لجن این زندگی حالم داره بد می شه.

یه شب بی هدف، یه آدم احمق، صدای موسیقی، نور لامپ یا مهتابی، چند تا پشه، تلوزیون ساکت، یه خودکار، یه موبایل، یه دفتر خاطرات، باز هم یه آدم احمق البته این بار تو آئینه، یه تخت، یه جای خالی، دو تا کنترل، یه احساس، یه خدا البته تو قصه ها، یه پنجره، یه خواهش، یه زندگی، یه تنهایی بزرگ، یه تیک تیک ساعت، یه من، همین!